Ignacjański Rachunek Sumienia

Św. Ignacy Loyola zakłada, że przystępujący do odprawienia ĆWICZEŃ DUCHOWYCH, chce dokonać rewizji swojego dotychczasowego życia; aby osiągnąć zamierzony cel, zachęca rekolektanta do przeprowadzenia samokontroli. Temu ma służyć Rachunek Sumienia, przy czym za główny cel nie bierze zwykłego rachowania i liczenia wzlotów i upadków, ale uwielbienie Boga Stwórcy wszystkiego, co żyje i istnieje; następnie dziękuje za dary natury i osobiste talenty oraz przeprasza Go za zmarnowane łaski. Rachunek sumienia ma pomóc człowiekowi w poznaniu samego siebie i w lepszym przygotowaniu się do odbycia spowiedzi. W tym celu św. Ignacy proponuje pięć punktów:

1. W pierwszym punkcie rekolektant stając w obecności Bożej, dziękuje Panu za Jego wszelkie dobrodziejstwa, a więc za dar istnienia i życia, za rodziców którzy przekazali mi dar wiary i wprowadzili do Kościoła; za możliwość uczestniczenia w sakramentach świętych itd.

2. W drugim punkcie prosić o łaskę poznania swoich niewierności, grzechów i stanowczego ich odrzucenia.

3. W tym punkcie św. Ignacy poleca przebadać czas od ostatniego Rachunku sumienia do teraz; czyli prześledzić i zobaczyć, jak w ciągu dnia realizowałem podjęte wcześniej postanowienia; Jak odpowiadałem Bogu na wewnętrzne poruszenia serca i jaką miałem postawę wobec złych myśli i pokus. Najpierw badam odcinek czasowy pod kątem myśli, przechodząc godzina po godzinie, następnie tak samo pod kątem słów i tak samo pod kątem uczynków.

4. Mając przed oczyma obraz samego siebie, uznając się za człowieka grzesznego, poprosić o przebaczenie i miłosierdzie.

5. Skruszony, a jednocześnie umocniony na duchu podejmuję mocne i konkretne postanowienie poprawy.

Rachunek sumienia kończę stosowną rozmową z Bogiem

i modlitwą (np. Wierzę; Ojcze nasz; Zdrowaś lub psalm).

* * *

(oprac. F. Dziadczyk SJ)